بگويد : آن را براى خدمت پروردگار پوشيدم ، دروغگوست . پس بر انسان واجب است كه در لباس پوشيدن صادق باشد و گرنه امر خدا را سبك شمرده ، سزاوار است كه خداى عزّ و جلّ از او روى گردانده ، سخنش را نشنود و جوابش را ندهد و ثوابى به او عطا نكند . نماز مرد در لباس ابريشم خالص كه براى ستر عورت كافى باشد ، باطل است . مگر در جنگ و براى مراعات مصلحت رزمنده يا ضرورتى ديگر كه پوشيدن ابريشم را جايز كند ، به شرط آنكه نمازگزار وجود لباس حرير بر تن خود را فراموش نكرده باشد . براى بيان حكم اقسام لباس در نماز شرحى مفصّل لازم است كه مىترسم مطلب را طولانى كند . مكان نمازگزار بهترين مكان براى نماز جايى است كه نمازگزار بتواند با حضور قلب نماز بخواند و در حال نماز قلبش متوجّه خداى المؤمنين بوده ، بتواند حرمت عظمت الهى و آداب عبوديّت را مراعات كند ، مكانى كه در اخلاص نمازگزار مؤثرتر و از امورى كه باعث اشتغال ظاهر يا باطن او به غير خدا مىشود ، دور تر باشد و نمازگزار در انتخاب آن براى خدمت پروردگار عالم ، صادق باشد ؛ يعنى باطنش در اين ادّعا با ظاهر ، موافق باشد . در خبر آمده است كه يكى از خواصّ ، خدا را در تنهايى عبادت مىكرد و در نزديكى او درختى بود كه پرندگان بر آن لانه داشتند . او براى اينكه تنهايى خويش را با آواى پرندگان جبران كند ، سجّاده‌اش را به زير درخت منتقل كرد و براى همين خداوند عزّ و جلّ او را سرزنش كرد كه آيا انس با ما برايت كافى نبود كه به انس با درخت و پرندگان روى آوردى . عابد فهميد كه با انس به غير خدا خود را به خطر افكنده ، از كار خويش توبه